ID-10034198cz

Przez wiele stuleci zdrowie seksualne kobiety było równoznaczne ze zdolnością do rodzicielstwa (prokreacji) oraz odbycia stosunku seksualnego. Kultura europejska nie akceptowała osiągania przyjemności seksualnej przez kobiety. Obecnie udane życie seksualne kobiety ma wpływ na długość życia, zmniejsza ryzyko depresji i chorób układu krążenia, obniża częstość występowania migreny, co przekłada się na lepszą jakość życia.

Image courtesy of photostock at FreeDigitalPhotos.net

Seksualności człowieka można przypisać dwie cechy. Stałość tzn. seksualność jest atrybutem każdego człowieka bez względu na jego płeć, rasę, wiek itp. oraz zmienność, która oznacza że seksualność ulega zmianie w trakcie trwania życia.

Reakcja seksualna to procesy fizjologiczne organizmu wywołane przez bodźce seksualne które działają na ciało człowieka. Badając seksualność człowieka stworzono modele reakcji seksualnych. Seksualność dotyczy nie tylko fizyczności, ale także albo przede wszystkim sfery psychicznej, dlatego wpływ na reakcje seksualne ma wiele czynników.

  • DO CZYNNIKÓW BIOLOGICZNYCH NALEŻĄ:

- Ogólny stan zdrowia, wiek,

- Aktualne i przebyte choroby (choroby przewlekłe np. cukrzyca, padaczka, nadciśnienie itp),

- Wpływ zażywanych leków (wiele leków ma wpływ na reakcje seksualne),

- Tryb życia, nałogi, stres,

- Wady wrodzone,

- Urazy, operacje w obrębie miednicy i narządów płciowych,

- Wpływ stosowanej antykoncepcji,

- Niedobór witamin, mikroelementów.

  • DO CZYNNIKÓW PSYCHOLOGICZNYCH ZALICZAMY:

 – Zaburzenia osobowości, cechy histeryczne, depresyjne,

- Ukryte cechy homoseksualne,

- Niechęć do seksu, poczucie winy, wstydu, niskiej samooceny,

- Urazowe doświadczenia w pierwszych związkach uczuciowych.

  • RELACJE PARTNERSKIE, OSOBA SAMEGO PARTNERA MAJĄ OGROMNY WPŁYW NA JAKOŚĆ KONTAKTÓW SEKSUALNYCH

- Zanik atrakcyjności partnera, rutyna we współżyciu, niska kultura współżycia seksualnego,

- Zaburzenia komunikacji w małżeństwie, długotrwałe konflikty między partnerami dotyczące ich relacji, agresja, przemoc

- Nieumiejętne współżycie, brak optymalnych rodzajów pieszczot i pobudzenia, niewiedza.

  • DO OSTATNICH NALEŻĄ CZYNNIKI SOCJOKULTUROWE, A WSRÓD NICH:

- Mity i stereotypy,

- Uwarunkowania religijno – wychowawcze.


ZABURZENIA SEKSUALNE KOBIET można dzielić wg. różnych skal, na wiele sposobów, jednak aby lepiej zrozumieć najczęstsze z nich zastosujemy uproszczoną tabelę:

tabela

Zaburzenia dotyczą od 35 do 60% kobiet. Najczęściej dotyczą zaburzeń pożądania i podniecenia. Większość kobiet toleruje zaburzenia seksualne i nie sygnalizuje tego problemu lekarzowi.


BRAK LIBIDO / OBNIŻONE LIBIDO

Brak lub utrata potrzeb seksualnych przejawia się zmniejszeniem zainteresowania tematami seksualnymi, myślenia o sprawach seksualnych ze zmniejszeniem wyobrażeń seksualnych. Kobieta nie jest zainteresowana inicjowaniem aktywności seksualnej. Występuje równocześnie brak kontaktów autoerotycznych, snów i fantazji erotycznych. Prowadzi to do obniżenia aktywności seksualnej. Częstość kontaktów jest wyraźnie mniejsza od oczekiwanej. Niekiedy dochodzi do obniżenia częstości bardzo znacznie w porównaniu z poziomem poprzednio dużo wyższym.

Jeśli podchodzimy do zaburzeń libido jako choroby to zasadniczym elementem jest poczucie dyskomfortu w związku z tym stanem, tzn. osoba nie jest zdolna do uczestniczenia w związkach seksualnych odpowiednio do swoich pragnień. Powoduje to u niej niepokój, dochodzi do zaburzonych relacji partnerskich.

Aby potwierdzić każde zaburzenie seksualne musimy stwierdzić że dysfunkcja występuje często , ten stan trwa co najmniej 6 miesięcy.

 Hypolibidemia może mieć dwie postaci:

  • pierwotna (nierozbudzone libido) – kobieta zawsze miała problem z poziomem potrzeb w każdym swoim  związku,
  • wtórna (wygaszanie libido) – kobieta zauważa  zmianę w swoim życiu dotyczącą „zapotrzebowania na seks”. Zmiana jest naturalna gdy ma związek np. z ciążą, porodem, towarzyszy problemom np. choroba dziecka. Niekiedy określony partner wywołuje takie reakcje, a z innymi mężczyznami reakcje są prawidłowe. Zdarza się że warunki lokalowe pary uniemożliwiają komfort kontaktu i tym samym dochodzi do tłumienia reakcji. Należy także brać pod uwagę czas trwania związku, wiek partnerów.

Bardzo często kobiety zgłaszają problem ponieważ np. współmałżonek grozi zdradą.

Diagnostyka zaburzeń pożądania wymaga wnikliwej analizy. Niekiedy przyczyny są trudne do wykrycia. Dużym problemem jest leczenie. Wiele par wymaga psychoterapii konfliktów partnerskich, leczenia zaburzeń np. depresji, zmiany stosowanych leków. Najtrudniejsze jest często rozpoczęcie rozmowy na ten temat między partnerami. Aby możliwe było rozwiązanie problemu najważniejsza jest dobra wola po obu stronach i gotowość do kompromisu.

Lek. Jadwiga Homa